«Μοιάζουμε κι εμείς με τους ηττημένους Πέρσες»

"Πέρσες" του Αισχύλου, Ρωμαϊκό Ωδείο Πάτρας, 21-22 Αυγούστου 2014

της Ιλειάνας Δημάδη

Αυτό υποστηρίζει η Νικαίτη Κοντούρη, η οποία σκηνοθετεί τους «Πέρσες» του Αισχύλου με πρωταγωνιστές τους Άκη Σακελλαρίου, Γιάννη Φέρτη, Λάζαρο Γεωργακόπουλο και Γιώργο Κολοβό, σε μια μεγάλη παραγωγή του Κρατικού Θεάτρου Βορείου Ελλάδος η οποία κλείνει και το Φεστιβάλ Επιδαύρου, με ένα εμβληματικό ποίημα του Καβάφη να δίνει τον τόνο.

Τι εγυρεύαμεν εκεί στη Σαλαμίνα, στόλους να κουβανούμε και να ναυμαχούμε: οι στίχοι από τη «Ναυμαχία» του Κ.Π. Καβάφη γίνονται ένα με το λόγο του Αισχύλου στην παράσταση της Νικαίτης Κοντούρη, η οποία προσθέτει επίσης στους «Πέρσες» έναν τριμελή Χορό πεπλοφόρων γυναικών που θρηνούν για τους άντρες που χάθηκαν. Τις εγκιβωτίζει στο επιβλητικό σκηνικό του Γιώργου Πάτσα –ένα επικλινές πατάρι σε σχήμα ρόμβου– και τις ονομάζει «νύφες του πένθους». Ένα ισχυρό όσο και δυσοίωνο έμβλημα δύναμης, εξουσίας κι επιθετικότητας στέκει στη σκηνή: ο αετός. Η σκηνοθέτις μας θυμίζει ότι «αυτός είναι το σύμβολο της περσικής αυτοκρατορίας, των Βυζαντινών και, βέβαια, των Αμερικανών». 

Ούτε ένα ελληνικό όνομα δεν ακούγεται στην παλιότερη σωζόμενη ελληνική τραγωδία «Πέρσες» (472 π.Χ. ) του Αισχύλου. Ακούγεται όμως ο περίφημος παιάνας: «Ω παίδες Ελλήνων, ίτε ελευθερούτε πατρίδα». Ο Αισχύλος, δραματικός ποιητής, πολεμιστής, αδερφός νεκρού μαραθωνομάχου και σκεπτόμενος πολίτης, τοποθέτησε τη δράση στα Σούσα και μίλησε για τον αντίκτυπο που είχε στους ηττημένους Πέρσες η –προ οκταετίας– νίκη των Ελλήνων στη Ναυμαχία της Σαλαμίνας (480 π.Χ. ). Κατέθεσε έτσι το πρώτο ιστορικό δράμα και το πρώτο αντιπολεμικό έργο που έχει φτάσει στα χέρια μας από την αρχαιότητα: ένας έμμεσος ύμνος του ελληνικού πνεύματος, ένα μήνυμα στους σύγχρονούς του να περιφρουρήσουν το πολίτευμα της δημοκρατίας και ταυτόχρονα μια υπενθύμιση των δεινών που φέρει η ύβρις. Ή όπως λέει η σκηνοθέτις: «Ένα βαθιά πολιτικό έργο, που αντιπαραθέτει τη δημοκρατία με την τυραννία και κρούει τον κώδωνα στην αμετροέπεια και την αλαζονεία των ανθρώπων, και ειδικά των ηγετών τους, οι οποίοι­ μπορούν να προκαλέσουν τον αφανισμό ενός ολόκληρου λαού με τα μεγαλεπήβολα σχέδιά τους. Η παρουσία των νεκρών στοιχειώνει το έργο».

Το πρώτο sold out της σεζόν, ένας θρίαμβος του Γ. Κακλέα

"Βάτραχοι"  του Αριστοφάνη, Ρωμαϊκό Ωδείο Πάτρας, 18-19 Αυγούστου 2014

της ΟΛΓΑ ΣΕΛΛΑ

Ενας βάτραχος  (εκείνο το παλιό αγαπημένο αυτοκίνητο) περίμενε τους θεατές καθώς έμπαιναν στο αρχαίο θέατρο Επιδαύρου. Ευθεία αναφορά του σκηνογράφου Μανόλη Παντελιδάκη στην ομώνυμη κωμωδία του Αριστοφάνη, την πιο ώριμη, την πιο τραγική, την πιο λυρική του. Οι «Βάτραχοι» ήταν η δεύτερη φετινή παραγωγή του Εθνικού Θεάτρου για τα Επιδαύρια και, περιέργως πώς, ήταν φέτος η μόνη κωμωδία στην Επίδαυρο. Να ήταν γι’ αυτό που ο κόσμος έσπευσε κατά χιλιάδες και έγινε το πρώτο sold out στα φετινά Επιδαύρια το Σάββατο; (Οσο για την παράσταση της Παρασκευής, είχε 9.000 άτομα.) Περιμένοντας την έναρξη της παράστασης, που λόγω του μεγάλου πλήθους άρχισε γύρω στις 9.15 μ.μ., παρατηρούσαμε τα πολλά (ίσως υπερβολικά πολλά) αντικείμενα που υπήρχαν πάνω στην ορχήστρα: μερικές οθόνες παλιών τηλεοράσεων, μισοσπασμένες αρχαίες κολόνες, καμένοι κορμοί δέντρων, σκόρπιες βαλίτσες κι ένα κτίριο με σκοτεινά τούνελ. Ολα παρέπεμπαν στο ζοφερό τοπίο του Αδη, όπου κατεβαίνει ο Διόνυσος για να φέρει πίσω τον Ευριπίδη, αφού μετά τον θάνατό του στέρεψε από ποιητές η Αθήνα.

Οι «Βάτραχοι» που σκηνοθέτησε ο Γιάννης Κακλέας ξεκίνησαν με την εκθαμβωτική ιέρεια της Εβελίνας Παπούλια, που τραγούδησε, απήγγειλε αρχαίους στίχους, έκανε τα πάντα και ήταν μια τέλεια ιέρεια. Κι αμέσως μετά... Γιώργος Σεφέρης: «Τ’ αγάλματα είναι στο μουσείο...». Και μετά ο Διόνυσος (Βασίλης Χαραλαμπόπουλος, σε μεγάλα κέφια με λέοπαρντ αμφίεση ως Ηρακλής) και ο δούλος του ο Ξανθίας (ο Πάνος Βλάχος κέρδισε τις εντυπώσεις στην πρώτη του Επίδαυρο). Από την αρχή ήταν φανερό ότι η διασκευή του Γιάννη Κακλέα κάποιον άλλον αέρα έφερνε. Αφήνοντας πίσω τις ευκολίες που έχουμε μπουχτίσει τα τελευταία χρόνια σε παραστάσεις Αριστοφάνη, ανέδειξε το χιούμορ μέσα από τους ευφυείς διαλόγους και τους καλούς ηθοποιούς που είχε στη διάθεσή του. Κι επειδή οι «Βάτραχοι» είναι μια κωμωδία που συνομιλεί πολύ και πολλές φορές με το αρχαίο δράμα (του Ευριπίδη και του Αισχύλου κυρίως), θυμίζοντας στίχους από τις τραγωδίες τους, οι ηχογραφημένες φωνές του Αλέξη Μινωτή και της Κατίνας Παξινού «ξαναέπαιξαν» τους παλιούς τους ρόλους. Μια συγκινητική έμπνευση του Γιάννη Κακλέα.

ΜΑΝΟΣ ΧΑΤΖΙΔΑΚΙΣ

Του Ν. ΜΠΟΓΙΟΠΟΥΛΟΥ

«Αδιαφορώ... για την δόξα. Με φυλακίζει μες στα πλαίσια που καθορίζει εκείνη κι όχι εγώ.

Πιστεύω... στο τραγούδι που μας αποκαλύπτει και μας εκφράζει εκ βαθέων, κι όχι σ' αυτό που κολακεύει τις επιπόλαιες και βιαίως αποκτηθείσες συνήθειές μας.

Περιφρονώ... αυτούς που δεν στοχεύουν στην αναθεώρηση και στην πνευματική νεότητα, τους εύκολα "επώνυμους" πολιτικούς και καλλιτέχνες, τους εφησυχασμένους συνομήλικους, τη σκοτεινή και ύποπτη δημοσιογραφία καθώς και την κάθε λογής χυδαιότητα.

Έτσι κατάφερα να ολοκληρώσω την τραυματισμένη από την παιδική μου ηλικία προσωπικότητα, καταλήγοντας να πουλώ "λαχεία στον ουρανό" και προκαλώντας τον σεβασμό των νεοτέρων μου μια και παρέμεινα ένας γνήσιος Έλληνας και Μεγάλος Ερωτικός».

Την Κυριακή συμπληρώνονται 20 χρόνια από το θάνατο του Μάνου Χατζιδάκι, στις 15 Ιουνίου του 1994.

Ο Χατζιδάκις ανήκει στις σπάνιες περιπτώσεις που δίνουν απόλυτο νόημα σε εκείνο το στίχο του Σικελιανού για τον Παλαμά: «Επάνω σε τούτο το φέρετρο ακουμπά όλη η Ελλάδα»…

Όλη; Όχι φυσικά. Γιατί Ελλάδα είναι και ο Γιακουμάτος. Είναι και ο Ντινόπουλος. Και ο Γεωργιάδης…

«Πότε θ' ανθίσουνε τούτοι οι τόποι/ Πότε θαρθούνε καινούργιοι ανθρώποι/ να συνοδεύσουνε τη βλακεία/ στην τελευταία της κατοικία;» ήταν ένα από τα σχόλια του Χατζιδάκι στο Τρίτο...

Ο Χατζιδάκις συμβολίζει τη φωτεινή Ελλάδα. Την Ελλάδα που δεν χωράει στην αρένα της ευτέλειας.

«Απέφυγα μετά περίσσιας βδελυγμίας ό,τι τραυμάτιζε το ερωτικό μου αίσθημα και την προσωπική μου ευαισθησία».

Συμβολίζει την Ελλάδα που δε λερώνεται από την απρέπεια, από την αμάθεια, από την ευήθεια. Ο Χατζιδάκις είναι εκείνη η Ελλάδα που κάθε σύγκριση της εξουσίας μαζί της αποκαλύπτει πόσο «γυμνός είναι ο βασιλιάς».

Η ευαισθησία και η αισθητική του Χατζιδάκι, η αυθεντική του λαϊκότητα που βρισκόταν σε αμείλικτο πόλεμο με τον λαϊκισμό («λαϊκό – έλεγε - είναι ό,τι ασχολείται με τον άνθρωπο και προέρχεται από τον άνθρωπο»), η διαδρομή μιας ζωής κόντρα στην εμπορευματοποίηση και στον εκχυδαϊσμό της τέχνης, έβρισκαν την απόλυτη αντανάκλασή τους στην οξεία κριτική του ματιά προς τους «από πάνω» και στη διαρκή του άρνηση σε συμβιβασμούς προκρούστιους για την σκέψη του. «Ποιοι θα μας κυβερνήσουνε μελλοντικά, στην Ενωμένη Ευρώπη;» τον ρώτησαν όταν η Ελλάδα έμπαινε στην τότε ΕΟΚ. Απάντησε:«Ελπίζω για τους επερχόμενους, μια δημογεροντία του πνεύματος κι όχι η άγια κι αποστολική οικογένεια του πρίγκηπος Φρανκενστάιν»…

«Ασμα για το σκιάχτρο της Λουσιτανίας» στο «Στοά»

της Θυμέλης

Κατά τη σοφή ρήση «η καλύτερη γνώση είναι η ευχάριστη γνώση». Oποιος θέλει να κατανοήσει καλύτερα το ιμπεριαλιστικό «παιχνίδι» που στήνεται στην Κεντροαφρικανική Δημοκρατία, από το ΝΑΤΟ, τις ΗΠΑ, την ΕΕ -με εμπλοκή και της δικής μας χώρας- ας δει στο θέατρο «Στοά» το έργο του Πέτερ Βάις «Ασμα για το σκιάχτρο της Λουσιτανίας» (η «Στοά» πρωτόπαιξε το έργο στην Ελλάδα, το 1973). Ο θεατής θα κατανοήσει τι απειλεί τον βαρύτατα εκμεταλλευόμενο, πάμπτωχο λαό αυτής της -πάμπλουτης σε διαμάντια, χρυσό, πετρέλαιο, ουράνιο, υδάτινο ορίζοντα και αγροτικά προϊόντα- χώρας που ονομάζεται Κεντροαφρικανική Δημοκρατία, χάρη και στην εξαιρετική σκηνοθετική και ερμηνευτική «ανάγνωσή» του έργου. 

Τo βλέμμα του ποιητή

του Βασίλη Ραφαηλίδη

1. Η ΠΑΓΙΔΑ ΤOΥ ΒΛΕΜΜΑΤOΣ

[…] Σε κάθε ταινία που βλέπουμε, το βλέμμα του Oδυσσέα συναντάμε. Η περιπέτεια του βλέμματος δεν έχει τέλος. Το γαλάζιο καράβι, συνεχώς θα φεύγει για νέες περιπέτειες, και κάθε περιπέτεια θα 'ναι μια καινούργια δοκιμασία του βλέμματος, αλλά και μια πιθανότητα για νέες αμαρτίες· γιατί «η αμαρτία είναι συναρτημένη με την περιπέτεια», όπως λέει ο Levinas, και για τους χριστιανούς, με τα μάτια – πολύ σωστά, αφού κάθε περιπέτεια (και, συνεπώς, κάθε αμαρτία) αρχίζει με το περίεργο βλέμμα του ερευνητή. «Για να μην αμαρτήσεις, πρέπει ν' αδρανήσεις» λέει πάλι ο Levinas. Μ' αυτή την έννοια, ο υπ' αριθμόν ένα αμαρτωλός στη μυθολογία όλων των λαών είναι ο Oδυσσέας, ο άνθρωπος με το πιο δυνατό βλέμμα, κατά κάποιο τρόπο ο Ηρακλής του βλέμματος, που σήκωσε όλο τον κόσμο με τα μάτια του. Δεν έκανε το λάθος του Άτλαντα να φορτωθεί τον κόσμο στη ράχη του. Κι αν νομίζετε πως έχασε το δρόμο του τραβώντας για την Ιθάκη, μάλλον θα πρέπει να ξαναδιαβάσετε την Oδύσσεια ή, τουλάχιστον, τον πρώτο τόμο («Από την Ιλιάδα στον Παρθενώνα») του τρίτομου έργου του Αndré Bonnard O αρχαίος ελληνικός πολιτισμός.

O Oδυσσέας, που δεν ήταν καθόλου βιαστικός, ήξερε πως, για τον σοφό άνθρωπο, ο συντομότερος δρόμος περνάει απ' το Λαβύρινθο και, βέβαια, δεν είναι η ευθεία. Αυτά τα λένε οι προσκολλημένοι στον Ευκλείδη γεωμέτρες. Oι πολυδιάστατες γεωμετρίες, όμως (ας πούμε, αυτή του Riemann ή εκείνη του Λομπατσέφσκι), λένε άλλα. Λένε πως υπάρχουν τόσες γεωμετρίες όσες και τα βλέμματα που πέφτουν πάνω στο χώρο. Το παν είναι να ξέρεις να φτιάχνεις τη γεωμετρία που ταιριάζει στο πρόβλημά σου· όπως ο Θόδωρος Αγγελόπουλος, που μονίμως μπερδεύει τους «τρισδιάστατους», τους προσκολλημένους δηλαδή στο βολικό παραμύθι πως ο κόσμος έχει τρεις διαστάσεις, αλλά και, πόσο μάλλον, τους μονοδιάστατους, που δε θα μάθουν ποτέ πως, στην ποίηση, οι διαστάσεις είναι τόσες, όσες αποφασίσει ο ποιητής. Κι ο Αγγελόπουλος, πριν από καθετί, είναι ένας μεγάλος ποιητής, που βρίσκεται συνεχώς σε πειρασμό και συνεχώς προσπαθεί να ξορκίσει με τη μεγάλη του τέχνη το Κακό που ενδημεί σε τούτη την αμαρτωλή χώρα.

Το εκτενέστερο απόσπασμα βρίσκεται εδώ

Αναδημοσίευση από το βιβλίο Το βλέμμα του ποιητή (6 κείμενα για την ταινία του Θόδωρου Αγγελόπουλου Το βλέμμα του Oδυσσέα), εκδ. Αιγόκερως, 1996.

Κινηματογραφικές Προτάσεις

• Ο Παμμικρασιατικός Σύνδεσμος Πατρών και Περιχώρων διοργανώνει κινηματογραφικές προβολές το πρόγραμμα των οποίων βρίσκεται εδώ
• Η Κινηματογραφική Λέσχη Πάτρας συνεχίζει και φέτος τις προβολές της. Το πρόγραμμα και η παρουσίαση των ταινιών βρίσκεται στην ιστοσελίδα της Λέσχης.

Ο μικρός πρίγκιπας μπροστά στον ανθρώπινο πολιτισμό

Γράφει ο Θανάσης Μπαντές

«Ήταν ένας έμπορος που πουλούσε τελειοποιημένα καταπότια που καταλαγιάζουν τη  δίψα. Καταπίνεις ένα τη βδομάδα και δε θέλεις πια να ξαναπιείς. «Γιατί τα πουλάς αυτά;» είπε ο μικρός πρίγκιπας. «Είναι μεγάλη οικονομία χρόνου» είπε ο έμπορος. «Οι ειδικοί κάνανε τους υπολογισμούς τους. Εξοικονομούν πενήντα τρία λεπτά τη βδομάδα». «Αν είχα» λέει ο μικρός πρίγκιπας «πενήντα τρία λεπτά να ξοδέψω θα πήγαινα ήσυχα –ήσυχα σε μια πηγή να ξεδιψάσω…..»

                                                                                                                      Α ΝΤΕ ΣΑΙΝΤ ΕΞΥΠΕΡΥ

«Ο μικρός πρίγκιπας» ήταν για τον Εξυπερύ η έμπνευση της ζωής του. Αν αναλογιστούμε ότι σε πτήση που επιχείρησε στις 29 Δεκεμβρίου του 1935 αναγκάστηκε να προσγειωθεί στην έρημο διακόσια περίπου χιλιόμετρα πριν φτάσει στο Κάιρο κι ότι τον περιμάζεψε ένα καραβάνι (που χρειάστηκε πορεία πέντε ημερών για να τον βρει), αντιλαμβανόμαστε ότι «ο μικρός πρίγκιπας» ξεπερνά τα όρια της διανοητικής δημιουργίας και αποκτά υπόσταση χειροπιαστή, αφού γεννιέται μέσα στο φυσικό ερημικό τοπίο της εκτυλισσόμενης δράσης. Με άλλα λόγια ο πιλότος που συναντά ο ουρανοκατέβατος πρίγκιπας στην έρημο είναι ο ίδιος ο Εξυπερύ που γνωρίζει πολύ καλά εκ των προτέρων ότι αν δεν επισκευάσει το αεροσκάφος μέσα σε λίγες μέρες και του τελειώσει το νερό, κάθε διαφυγή θα γίνει αδύνατη. Από την άποψη αυτή «ο μικρός πρίγκιπας» παίρνει διαστάσεις οραματισμού, λειτουργεί δηλαδή ως μεταφυσικό βίωμα, που δίνει όλες τις απαντήσεις για την περιπέτειά του Εξυπερύ στην έρημο. Ο ουρανός, ως μοναδικός σύντροφος της ερήμου, ήταν αδύνατο να μην πρωταγωνιστήσει στην όλη διαδικασία. Είναι η πατρίδα του πρίγκιπα, είναι δηλαδή το αχαλίνωτο του αγνώστου που οφείλει να διερευνηθεί και που τελικά δεν θα δράσει ούτε εκφοβιστικά, ούτε απειλητικά, παρά μόνο συντροφικά, αφού δεν θα μπορούσε να στείλει τίποτε πιο ακίνδυνο και πιο φιλικό από τον μικρό πρίγκιπα. Το πιο ευαίσθητο, το πιο άκακο, το πιο αθώο πλάσμα της παγκόσμιας λογοτεχνίας γεννιέται – ως σύλληψη, όχι ως καταγραφή – μέσα στον έσχατο κίνδυνο. Κι αυτή είναι η πιο αισιόδοξη οπτική της ζωής. Είναι η οριστική συντριβή όλων των φόβων, η στιγμή που η αισιοδοξία παίρνει διαστάσεις επαναστατικότητας. Γιατί ο Εξυπερύ, μετατρέποντας τον επιθανάτιο ρόγχο στο πιο τρυφερό καλωσόρισμα, δεν ξεπερνά μόνο τον εαυτό του, σ’ ένα ψυχικό άλμα καθαρά προσωπικό, αλλά καθιστά σαφές ότι η ατομική νίκη μπροστά στο αδυσώπητο του αγνώστου – τι πιο άγνωστο από το θάνατο – παίρνει εξ’ ορισμού πανανθρώπινες διαστάσεις ως δίοδος που οδηγεί το «εγώ» στο «εμείς». Αν μέσα στην έρημο νιώσουμε φόβο θα έρθουν η τρέλα και η βία, αν όχι, θα έρθει ο μικρός πρίγκιπας. Το κλείσιμο του έργου είναι ξεκάθαρη προτροπή: «Και αν γίνει να περάσετε από κει σας ικετεύω μη βιαστείτε, σταθείτε εκεί, λίγο κάτω από το αστέρι. Όταν λοιπόν σας ζυγώνει κανένα παιδί, αν σας γελάσει, αν έχει χρυσαφένια μαλλιά, αν δεν σας αποκρίνεται καθώς θα το ρωτάτε, θα μαντέψετε σωστά ποιος είναι. Λοιπόν να είστε ευγενικοί! Μη μ’ αφήσετε τόσο πολύ θλιμμένο: γράψτε μου γρήγορα πως ξαναγύρισε…..». (σελ. 99). Τα σχεδόν οχτώ χρόνια που πέρασαν μέχρι την κυκλοφορία του «μικρού πρίγκιπα» (δημοσιεύτηκε τον Απρίλιο του 1943) δεν είναι παρά ο χρόνος που χωρίζει το βίωμα από τη συνείδηση.

Η ενήλικη γοητεία των παραμυθιών...

της Σίσσυ Παπαδάκη

«Και ζήσανε αυτοί καλά κι εμείς καλύτερα»…  Από την τρυφερότερη των ηλικιών, τότε που το παραμύθι  είχε ψυχαγωγικό ή και νανουριστικό ρόλο, μέχρι τα βαθιά μας γεράματα, οι ιστορίες, οι πριγκίπισσες και τα βασιλόπουλα, οι κακές μάγισσες και οι μητριές παραμένουν σύμβολα συναισθημάτων, καταστάσεων και γεγονότων που συναντάμε στην καθημερινή μας ζωή…

Aναγνωστικές ακριτομυθίες

Tου Xρηστου Γιανναρα

Συνήθεια κάποιων ετών τώρα να εμπιστεύομαι στους αναγνώστες της επιφυλλίδας προσωπικές μου κρίσεις, εντυπώσεις, αξιολογήσεις από διαβάσματα του καλοκαιριού. Δίχως αξιώσεις βιβλιοκριτικής εγκυρότητας, αλλά μόνο για τη χαρά να κοινωνείται η εμπειρία της ανάγνωσης, αυθόρμητα και απροκατάληπτα. Σήμερα, που ακόμα και το τι διαβάζουμε το υπονομεύουν καμουφλαρισμένα τεχνάσματα δήθεν στατιστικού εντοπισμού «ευπώλητων» βιβλίων ή πένες ευπώλητες σε αετονύχηδες εμπόρους και σε ιδεολογικές στρατεύσεις επικερδέστατες.

Στο φετινό, λοιπόν, καλοκαίρι πρώτη μου μεγάλη έκπληξη ήταν ένα ελληνικό μυθιστόρημα: Tο τελευταίο του Iσίδωρου Zουργού, που έχει τίτλο «Στη σκιά της πεταλούδας» (Eκδόσεις Πατάκη). Eίχα διαβάσει στο παρελθόν άλλα δύο δικά του μυθιστορήματα και με είχε εντυπωσιάσει το έκτακτο ταλέντο, η δουλεμένη δεξιότητα του χαρισματικού αφηγητή. Tώρα ο Zουργός μάς δίνει ένα ιστορικό μυθιστόρημα «του ευρύτερου βορειοελλαδικού χώρου», όπως λέει: Tο χρονικό δύο οικογενειών που απλώνεται σε τρεις ολόκληρες γενιές ξεριζωμών, πολέμων, μόχθου σκληρής καθημερινότητας.

Ο ποιητής των "μεγάλων οριζόντων" Νίκος Καββαδίας

Στις 11 Ιανουαρίου 2013 συμπληρώθηκαν 103 χρόνια από την γέννηση του ποιητή. Ένα μικρό αφιέρωμα παρουσιάζεται στη συνέχεια*, ενώ εκτενέστερη αναφορά μπορεί ο ενδιαφερόμενος να δει εδώ** (Η Ομάδα Διαχείρισης).

Ο ποιητής των "μεγάλων οριζόντων" Νίκος Καββαδίας

Βάρδια πλάι σε κάβο φαλακρό κι ο Σταυρός του Νότου με τα στράλια. 

Κομπολόι κρατάς από κοράλλια κι άκοπο μασάς καφέ πικρό. 

103 χρόνια από τη γέννηση του "μαρκονίστα" ποιητή και εραστή της θάλασσας!

Ο ποιητής και πεζογράφος Νίκος Καββαδίας γεννήθηκε στις 11 Ιανουαρίου 1910 στην επαρχιακή πόλη Νίκολσκι Ουσουρίσκι, του Χαρμπίν στη Μαντζουρία, από γονείς Κεφαλλονίτες που ήρθαν το 1914 μετά την κήρυξη του Α' Παγκοσμίου Πολέμου και εγκαταστάθηκαν στο Αργοστόλι.

Στη συνέχεια η οικογένεια εγκαθίσταται στον Πειραιά όπου ο μικρός Νίκος στο δημοτικό έχει συμμαθητή τον Γιάννη Τσαρούχη, ενώ στο γυμνάσιο γνωρίζει τον συγγραφέα και ιατρό του Πολεμικού Ναυτικού Παύλο Νιρβάνα.

Στα 18 του χρόνια αρχίζει να δημοσιεύει ποιήματα στο περιοδικό της Μεγάλης Ελληνικής Εγκυκλοπαίδειας με το ψευδώνυμο Πέτρος Βαλχάλας.

O Θόδωρος Αγγελόπουλος και η υπέρβαση των ορίων

Το κείμενο που ακολουθεί έχει γραφεί από τον καθηγητή του Παν. Πατρών κ. Χ. Τερέζη. Αναρτήθηκε στο ιστολόγιο του Θ. Αγγελόπουλου http://www.theoangelopoulos.gr/index.php?lng=Z3JlZWs= και μεταφέρεται και στο ιστολόγιό μας. Ο λόγος της επιλογής είναι απλός, πέραν του ενδιαφέροντος του κειμένου, επιθυμούμε με τον τρόπο αυτό να έρθουμε σε επαφή με τους διδάσκοντες στο Παν. Πατρών. να παρουσιάσουμε θέματα γενικότερου ενδιαφέροντος που σχετίζονται με το γνωστικό τους αντικείμενο, και να ζητήσουμε την στήριξη στο εγχείρημά μας.

Η ομάδα διαχείρισης

O Θόδωρος Αγγελόπουλος και η υπέρβαση των ορίων

του Χρήστου Αθ. Τερέζη

Αυτή η ανά χείρας µικρή µελέτη αντανακλά µιαν απόπειρα άντλησης σηµασιών και µηνυµάτων απ’ το χώρο της λεγόµενης «εβδόµης τέχνης». Πιο συγκεκριµένα, επιχειρεί να εντοπίσει ιδέες, προτάσεις και προβληµατισµούς στις παραγωγές του νεοέλληνα σκηνοθέτη Θόδωρου Αγγελόπουλου· δηλαδή, ν’ αντιµετωπίσει θεωρητικά κάποιες καλλιτεχνικές δηµιουργίες που από τη φύση τους δεν είναι άνετα επιδεκτικές συστηµατικών εννοιολογικών προσεγγίσεων.