του Δ. Καζάκη
Μετά τις εκλογές οι ποδοσφαιρόφιλοι του είδους, αλλά και οι γνωστοί μας στυλοβάτες της έγκριτης - πλην άτιμης - δημοσιογραφίας, βιάστηκαν να βγάλουν την ετυμηγορία: οι Έλληνες τρομοκρατούνται με το εθνικό νόμισμα και την έξοδο από το ευρώ. Τα "κόμματα της δραχμής" ηττήθηκαν κι επομένως το όλο ζήτημα μπορεί να θεωρείται λήξαν. Οι αναλύσεις ποικίλουν. Από ηλίθιες, που απλά χυδαιολογούν και βγάζουν τα απωθημένα τους με αφορμή το εκλογικό αποτέλεσμα. Έως εμβριθείς, που αναζητούν στον ψυχισμό του Έλληνα, αυτό που τον τρομάζει με το νόμισμα.
Βλέπετε, δεν είναι λίγοι εκείνοι που ξεφτιλίστηκαν και κατατροπώθηκαν στις αντιπαραθέσεις όλο το προηγούμενο διάστημα και απέδειξαν τόσο στο επίπεδο της επιστήμης, όσο και στην πράξη πόσο μεγάλα μηδενικά είναι. Τέτοιο ξεβράκωμα μπροστά σ' ολόκληρο τον ελληνικό λαό σε επιτήδειους της καθηγητικής έδρας, της δημοσιογραφίας και της πολιτικής απ' όλους τους χώρους, δεν υπήρξε ποτέ ξανά. Τώρα όλοι αυτοί αναζητούν την δικαίωσή τους στο εκλογικό αποτέλεσμα, όπως ο ένοχος που κρύβεται μέσα στον όχλο για να μην τον εντοπίσουν, ή όπως ο βλαξ που αισθάνεται περήφανος όταν η βλακεία του και μάλιστα η διατεταγμένη γίνεται της μόδας.
Η αλήθεια βέβαια είναι μία. Το νόμισμα δεν είναι επιλογή. Όποιο φετβά και να εκδόσει η διατεταγμένη δημοσιογραφία και πολιτική, το ζήτημα του νομίσματος θα παραμείνει κορυφαίο ζήτημα. Κι ο λόγος είναι απλός. Το νόμισμα δεν είναι κάτι αδιάφορο, όπως μας λένε οι μανιχαιστές και οι δοκησίσοφοι της πολιτικής. Συνδέεται άρρηκτα με σχέσεις εκμετάλλευσης, καταπίεσης και κυριαρχίας. Είτε το ξέρει και το συνειδητοποιεί ο κόσμος, είτε όχι.
Το ευρώ έχει δημιουργηθεί για να εκφράζει την κυριαρχία των τραπεζών στην ευρωζώνη. Η ίδια η ύπαρξή του συνδέεται οργανικά με την βιωσιμότητα των τραπεζικών κολοσσών, των αγορών κεφαλαίου, της κερδοσκοπίας του χρήματος και όχι με την βιωσιμότητα των οικονομιών μέσα στην ευρωζώνη. Το γεγονός αυτό έχει οδηγήσει σε μια κρίση που με όρους οικονομικής και νομισματικής ένωσης, είναι και θα παραμείνει ανυπέρβλητη.
