Τα ανοιχτά μέτωπα της αμερικανικής αυτοκρατορίας

Του Άρη Χατζηστεφάνου

Οι στρατηγικές κινήσεις της Ουάσινγκτον για το 2014

Χρονιά ραγδαίων γεωπολιτικών εξελίξεων για τα συμφέροντα των ΗΠΑ σε αρκετά ανοιχτά μέτωπα αναμένεται να είναι το 2014.

Η Ουάσινγκτον εμφανίζεται αποφασισμένη να παίξει καθοριστικό ρόλο μετά την αλλαγή ισορροπιών στη Μέση Ανατολή αλλά και στη συνεχή κλιμάκωση της αντιπαράθεσης της Κίνας με την Ιαπωνία – πάντα με απώτερο στόχο να περιορίσει την οικονομική και πολιτική επιρροή του Πεκίνου και δευτερευόντως και της Μόσχας.

Οι πιο άμεσες εξελίξεις για το 2014 αφορούν φυσικά τη νέα ανίερη ανακωχή της Ουάσινγκτον με την Τεχεράνη, ύστερα από την απόφαση της τελευταίας να υποχωρήσει σε σειρά ζητημάτων που αφορούν το πυρηνικό της πρόγραμμα. Η ακύρωση, την τελευταία στιγμή, των σχεδίων επέμβασης στη Συρία, η μερική χαλάρωση του οικονομικού αποκλεισμού του Ιράν αλλά και οι μυστικές επαφές με την σιιτική οργάνωση Χεζμπολάχ του Λιβάνου δημιουργούν νέα δεδομένα σε ολόκληρη τη Μέση Ανατολή. Η Σαουδική Αραβία, η οποία σήκωνε όλο αυτό το διάστημα το κόστος του εξοπλισμού των πιο ακραίων αντικαθεστωτικών δυνάμεων στη Συρία, δεν κρύβει πλέον την αγανάκτησή της για τη στάση της Ουάσινγκτον , που όπως όλα δείχνουν αποσύρει σταδιακά της στήριξή της προς τους αντάρτες που μάχονται το καθεστώς του Ασαντ. Παράλληλα το Ριάντ βρίσκεται σε συνεχείς επαφές με τις μυστικές υπηρεσίες και τους επικεφαλής του γενικού επιτελείου του Ισραήλ.

ΑΝΑΤΟΛΙΚΗ ΓΕΡΜΑΝΙΑ ΚΑΙ ΕΛΛΑΔΑ

Του ΚΩΣΤΑ ΠΑΠΟΥΛΗ*

Κυβέρνηση και αξιωματική αντιπολίτευση, έχουν με τον ένα ή άλλο τρόπο, απλωμένο το χέρι του επαίτη προς το Βερολίνο. Ο πρωθυπουργός, ο Βενιζέλος και ο Στουρνάρας, ελπίζουν σε «ελαφρύνσεις» για το χρέος, ως ανταμοιβή για το πρωτογενές πλεόνασμα που πέτυχαν, βυθίζοντας τον λαό και την πατρίδα σε μια πρωτοφανή κρίση και τραγωδία.

Η αξιωματική αντιπολίτευση, το πάει πιο πέρα. Ελπίζει ότι θα καταφέρει, όχι μόνο σημαντικό «κούρεμα» του χρέους, αλλά και θα εξασφαλίσει πόρους από το Βερολίνο για δημόσιες επενδύσεις.

Στο σημείο που βρίσκεται η ελληνική οικονομία, χρειάζεται μια μεγάλη ώθηση για να βγει από την κρίση. Η μόνη λογική λύση, επιστημονικά και πολιτικά, είναι η στάση πληρωμών, για να υπάρξει διαπραγμάτευση του χρέους με όρους ελληνικού συμφέροντος, σε συνδυασμό με την έξοδο από την ευρωζώνη και την «παραβίαση» της συνθήκης του Μάαστριχτ, ώστε να αποκτηθούν τα βασικά μέσα οικονομικής πολιτικής (δημοσιονομικής, συναλλαγματικής, νομισματικής κ.λπ.) που μπορούν να δώσουν την απαραίτητα ώθηση και να οδηγήσουν στην ανάκαμψη.

Είναι «αφέλεια» να περιμένεις από τους δανειστές, χωρίς δικιά σου πρωτοβουλία (στάση πληρωμών), να σε ανακουφίσουν από το χρέος, αλλά μεγαλύτερη αφέλεια, αν όχι συνειδητή εξαπάτηση του λαού, είναι να περιμένεις να σε χρηματοδοτήσει η Γερμανία για να σε ωθήσει στην ανάκαμψη.

ΜΙΑ ΣΚΑΜΠΡΟΖΙΚΗ ΙΣΤΟΡΙΑ ΑΜΙΓΩΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ

Του ΑΠ. ΑΠΟΣΤΟΠΟΠΟΥΛΟΥ*

Δεν είναι η πρώτη φορά που μια σκαμπρόζικη ιστορία, όπως αυτή με τον Ολάντ σκάει μπροστά στα μάτια μας και συνταράσσει τους πάντες. Ούτε είναι πρωτοφανές ότι ο «έρωτας» διακλαδώνεται σε ελάχιστα ειδυλλιακές διαδρομές μεταξύ υπόκοσμου, εγκλήματος, κατασκοπείας και χρήματος. Η σκαμπρόζικη ιστορία που εκτυλίσσεται στη Γαλλία με τον Ολάντ να φθάνει με σκουτεράκι στο διαμέρισμα της φίλης του, με την επίσημη σύντροφό του να εισάγεται εσπευσμένα στο νοσοκομείο με κρίση υστερίας, το διαμέρισμα που ήταν άντρο της Κορσικανής Μαφίας έχει διασκεδαστικές όσο και διδακτικές όψεις. Αν μάλιστα επαληθευτούν κουτσομπολιά ότι η- πως- τη- λένε πρώην επίσημη σύντροφος είχε φήμη Μαρίας Αντουανέτας, είχε εκνευρίσει τη Σεγκολέν (πρώην-πρώην του Ολάντ, μητέρα των παιδιών του και υποψήφια για την προεδρία των σοσιαλιστών) η οποία απηυδισμένη του γνώρισε τη σημερινή «πέτρα του σκανδάλου» ώστε να απαλλαγεί από την ενοχλητική που της έκλεψε τον άντρα, τότε όχι άδικα μπορούμε να σκεφτούμε ότι η πάλη των τάξεων κινεί την Ιστορία αλλά το σπίρτο δεν το κρατάει αορίστως μια τάξη αλλά συγκεκριμένοι άνθρωποι που κινούνται από τα πάθη τους. Οι Γάλλοι αποφάνθηκαν ήδη (σε δημοσκόπηση) με ποσοστό 77% ότι αυτή είναι μια προσωπική υπόθεση του Ολάντ. Εμ, έλα που δεν είναι. Πρώτα χρήσιμη είναι μια μικρή διεθνής αναδρομή:

Αϊνστάιν: Εγώ ο τρομοκράτης

Του Άρη Χατζηστεφάνου

Με τα ίδια κριτήρια που η ΝΔ παρουσίασε τον Τόνι Νέγκρι σχεδόν σαν επικίνδυνο τρομοκράτη θα μπορούσε να το κάνει και για τον Αϊνστάιν

«Καταδικάζουμε τα μέτρα (της ελληνικής κυβέρνησης) εναντίον των εργατών, των χωρικών και των φοιτητών»
Αλμπερτ Αϊνστάιν

Το ημερολόγιό μας γράφει 30 Μαΐου του 1929 και ο Ελευθέριος Βενιζέλος φέρνει στη Βουλή το νομοσχέδιο «Περί μέτρων ασφαλείας του κοινωνικού καθεστώτος και προστασίας των ελευθεριών των πολιτών» -παρουσιάζει δηλαδή το λεγόμενο Ιδιώνυμο.

Καθώς το βενιζελικό καθεστώς βυθίζεται στον αυταρχισμό, ανοίγοντας τον δρόμο προς τη φασιστική δικτατορία του Μεταξά, η κυβέρνηση πραγματοποιεί μια ολομέτωπη επίθεση στο Κομμουνιστικό Κόμμα αλλά και τα συνδικάτα. Τα μέλη τους, όταν δεν εκτελούνται από το παρακράτος, φυλακίζονται ή εξορίζονται από το κράτος.

Οι κινήσεις του Βενιζέλου προκαλούν διεθνή κατακραυγή και ανάμεσα σε αυτούς που σπεύδουν να τις καταδικάσουν είναι και ο Αλμπερτ Αϊνστάιν. Ο πατέρας της γενικής θεωρίας της σχετικότητας συνυπογράφει την παρακάτω επιστολή επιστημόνων: «Το δεύτερο συνέδριο του Αντιιμπεριαλιστικού Συνδέσμου διαμαρτύρεται εντόνως εναντίον της ψηφίσεως του τρομοκρατικού νόμου και εναντίον των δολοφονιών και των καταπιέσεων. Καταδικάζει αυτά τα μέτρα, που λαμβάνονται εναντίον των εργατών, των χωρικών, των φοιτητών και των εθνικών μειονοτήτων και εναντίον των οργανώσεών τους, οι οποίες αγωνίζονται για την κοινωνικήν και εθνικήν απελευθέρωσιν. (Το συνέδριο) απαιτεί γενικήν και ολοκληρωτικήν αμνηστίαν και πολιτικές και συνδικαλιστικές ελευθερίες».

Ο ρόλος της παπαγαλίας στη διδασκαλία της άγνοιας

του Ευτύχη Παπαδοπετράκη

Καθηγητή του Παν. Πατρών

Αν και δεν αμφισβητείται από κανέναν ότι το σχολείο πρέπει να διδάσκει τους μαθητές να σκέφτονται, αν και είναι γεγονός ότι όλες οι, μετά τη μεταπολίτευση, μεταρρυθμίσεις στην εκπαίδευση ευαγγελίζονταν την κριτική σκέψη (περιττολογία εν τοις όροις), ωστόσο είναι κοινή διαπίστωση ότι το έλλειμμα σκέψης μεγαλώνει. Οι ίδιοι οι τελειόφοιτοι Λυκείου, και μάλιστα το καλλίτερο δείγμα τους, ως πρωτοετείς φοιτητές δηλώνουν με αυτοσαρκασμό πως έχουν κάνει delete (σβήσιμο, καθάρισμα) στο σκληρό δίσκο του εγκεφάλου τους, αμέσως μετά την εξέταση του τελευταίου μαθήματος των πανελλαδικών εξετάσεων.  Σαν να προέρχονται οι μαθητές μας από μια 12χρονη διδασκαλία της αμάθειας.

Είναι γνωστό ότι το πρόβλημα της παπαγαλίας (ή μηχανικής απομνημόνευσης) ταλανίζει το εκπαιδευτικό μας σύστημα τώρα και 25 τουλάχιστον χρόνια και ότι αντί να αμβλύνεται οξύνεται. Το φαινόμενο είναι τόσο συνηθισμένο πλέον ώστε δεν ξενίζει. Και όχι μόνο δεν παίρνονται συγκεκριμένα μέτρα για την καταπολέμησή του, αλλά εμφανίζονται σημάδια προσαρμογής του εκπαιδευτικού μας συστήματος στη κατάσταση αυτή, όπως η υποβάθμιση ή και κατάργηση διαδικασιών που καλλιεργούν τη σκέψη και τη λογική συμπερασματολογία, δηλαδή οι αποδείξεις στα μαθηματικά και τις άλλες θετικές επιστήμες. Ταυτόχρονα δεν είναι λίγοι αυτοί που θεωρούν ότι «τουλάχιστον καλλιεργεί τη μνήμη» !!.

Η ενήλικη γοητεία των παραμυθιών...

της Σίσσυ Παπαδάκη

«Και ζήσανε αυτοί καλά κι εμείς καλύτερα»…  Από την τρυφερότερη των ηλικιών, τότε που το παραμύθι  είχε ψυχαγωγικό ή και νανουριστικό ρόλο, μέχρι τα βαθιά μας γεράματα, οι ιστορίες, οι πριγκίπισσες και τα βασιλόπουλα, οι κακές μάγισσες και οι μητριές παραμένουν σύμβολα συναισθημάτων, καταστάσεων και γεγονότων που συναντάμε στην καθημερινή μας ζωή…

Το χρέος μας επτά μήνες μετά (11/6/2013 – 11/1/2014)

του Γ. Γιουκάκη

Συμπληρώσαμε εφτά μήνες στον αγώνα και συνεχίζουμε.

Συνεχίζουμε όχι γιατί δεν έχουμε με κάτι άλλο να ασχοληθούμε, αλλά γιατί ένας αγώνας συνεχίζεται, εντείνεται, υποχωρεί ενδεχομένως πρόσκαιρα από τις περιστάσεις, αλλά η ολοκλήρωσή του επέρχεται μόνο με την δικαίωσή του.

Ποια είναι λοιπόν η Δικαίωση του Αγώνα των εργαζόμενων της ΕΡΤ, ποιος είναι με άλλα λόγια ο ΣΤΟΧΟΣ, που στις κατ΄ ιδίαν συνομιλίες μας αρκετοί από εμάς αναζητούμε;

Ο Στόχος παραμένει τόσο καθαρός, όσο κρυστάλινος και πεντακάθαρος είναι και ο 7μηνος αγώνας μας:

Να ανατραπεί η κυβερνητική απόφαση της 11ης Ιουνίου, με την οποία επιχειρήθηκε ανεπιτυχώς να κλείσει η ΕΡΤ. Που σημαίνει, να ξανανοίξει η ΕΡΤ. Προφανώς ΟΧΙ όπως ακριβώς ήταν στις 10 Ιουνίου. Γιατί, απλά, έχει μεσολαβήσει ο 7μηνος αγώνας μας, γιατί από όλους μας όλη αυτή την περίοδο δημιουργήθηκε ένα τεράστιο κεκτημένο, γιατί όλοι (ο καθένας στον τομέα του) δώσαμε δείγματα γραφής με την δουλειά μας για το πώς εννοούμε την πραγματική δημόσια ραδιοτηλεόραση.

Aναγνωστικές ακριτομυθίες

Tου Xρηστου Γιανναρα

Συνήθεια κάποιων ετών τώρα να εμπιστεύομαι στους αναγνώστες της επιφυλλίδας προσωπικές μου κρίσεις, εντυπώσεις, αξιολογήσεις από διαβάσματα του καλοκαιριού. Δίχως αξιώσεις βιβλιοκριτικής εγκυρότητας, αλλά μόνο για τη χαρά να κοινωνείται η εμπειρία της ανάγνωσης, αυθόρμητα και απροκατάληπτα. Σήμερα, που ακόμα και το τι διαβάζουμε το υπονομεύουν καμουφλαρισμένα τεχνάσματα δήθεν στατιστικού εντοπισμού «ευπώλητων» βιβλίων ή πένες ευπώλητες σε αετονύχηδες εμπόρους και σε ιδεολογικές στρατεύσεις επικερδέστατες.

Στο φετινό, λοιπόν, καλοκαίρι πρώτη μου μεγάλη έκπληξη ήταν ένα ελληνικό μυθιστόρημα: Tο τελευταίο του Iσίδωρου Zουργού, που έχει τίτλο «Στη σκιά της πεταλούδας» (Eκδόσεις Πατάκη). Eίχα διαβάσει στο παρελθόν άλλα δύο δικά του μυθιστορήματα και με είχε εντυπωσιάσει το έκτακτο ταλέντο, η δουλεμένη δεξιότητα του χαρισματικού αφηγητή. Tώρα ο Zουργός μάς δίνει ένα ιστορικό μυθιστόρημα «του ευρύτερου βορειοελλαδικού χώρου», όπως λέει: Tο χρονικό δύο οικογενειών που απλώνεται σε τρεις ολόκληρες γενιές ξεριζωμών, πολέμων, μόχθου σκληρής καθημερινότητας.

Ο ποιητής των "μεγάλων οριζόντων" Νίκος Καββαδίας

Στις 11 Ιανουαρίου 2013 συμπληρώθηκαν 103 χρόνια από την γέννηση του ποιητή. Ένα μικρό αφιέρωμα παρουσιάζεται στη συνέχεια*, ενώ εκτενέστερη αναφορά μπορεί ο ενδιαφερόμενος να δει εδώ** (Η Ομάδα Διαχείρισης).

Ο ποιητής των "μεγάλων οριζόντων" Νίκος Καββαδίας

Βάρδια πλάι σε κάβο φαλακρό κι ο Σταυρός του Νότου με τα στράλια. 

Κομπολόι κρατάς από κοράλλια κι άκοπο μασάς καφέ πικρό. 

103 χρόνια από τη γέννηση του "μαρκονίστα" ποιητή και εραστή της θάλασσας!

Ο ποιητής και πεζογράφος Νίκος Καββαδίας γεννήθηκε στις 11 Ιανουαρίου 1910 στην επαρχιακή πόλη Νίκολσκι Ουσουρίσκι, του Χαρμπίν στη Μαντζουρία, από γονείς Κεφαλλονίτες που ήρθαν το 1914 μετά την κήρυξη του Α' Παγκοσμίου Πολέμου και εγκαταστάθηκαν στο Αργοστόλι.

Στη συνέχεια η οικογένεια εγκαθίσταται στον Πειραιά όπου ο μικρός Νίκος στο δημοτικό έχει συμμαθητή τον Γιάννη Τσαρούχη, ενώ στο γυμνάσιο γνωρίζει τον συγγραφέα και ιατρό του Πολεμικού Ναυτικού Παύλο Νιρβάνα.

Στα 18 του χρόνια αρχίζει να δημοσιεύει ποιήματα στο περιοδικό της Μεγάλης Ελληνικής Εγκυκλοπαίδειας με το ψευδώνυμο Πέτρος Βαλχάλας.

«ΕΙΜΑΙ ΤΡΑΠΕΖΑ ΕΓΩ, ΚΑΤΑΛΑΒΑΤΕ;»

Του Ν. ΜΠΟΓΙΟΠΟΥΛΟΥ*

1) Στις 11/11/2013 ο κ.Σταϊκούρας, ο αναπληρωτής υπουργός Οικονομικών, διαβίβασε στη Βουλή τον αναλυτικό κατάλογο με τις κρατικές ενισχύσεις που έχουν δοθεί προς τις τράπεζες από την έναρξη της κρίσης. Όπως προκύπτει, από το 2008 οι τράπεζες έχουν ενθυλακώσει το ποσό των 145 δις ευρώ! Ερώτηση: Ότι το κράτος των συσσιτίων, των μαγκαλιών, των αυτοκτονιών, έχει παράσχει στις τράπεζες (με όλους τους τύπους της ελληνικής, της ευρωενωσιακής και της παγκοσμίως καπιταλιστικής νομιμότητας) αυτόν τον πακτωλό, συνιστά σκάνδαλο; Ναι ή όχι;

2) Στο παραπάνω ποσό δεν περιλαμβάνονται τα 125 δις ευρώ που έχουν λάβει οι τράπεζες με τη μορφή ρευστότητας από την ΕΚΤ (έκθεση Eurobank – Μάης 2012), δεν περιλαμβάνονται τα 18 δις ευρώ από το PSI, δεν περιλαμβάνονται τα 50 δις ευρώ της ανακεφαλαιοποίησης! Ερώτηση: Ότι τα χρόνια της δυστυχίας, της καταστροφής, της φτώχειας, της πείνας, της λεηλασίας και των πλειστηριασμών, οι τράπεζες εισπράττουν (με όλους τους τύπους της καπιταλιστικής νομιμότητας) τον έναν πακτωλό μετά τον άλλον, ο οποίος φορτώνεται σαν χρέος στις πλάτες του εξουθενωμένου λαού, αυτό συνιστά σκάνδαλο;  Ναι ή όχι;