Φιλανθρωπία: Μην ταΐζετε τους φτωχούς

Του Άρη Χατζηστεφάνου

Καθώς η ελεημοσύνη μετατρέπεται σε συστατικό στοιχείο του καπιταλισμού αρκετοί «φιλάνθρωποι» αναθεωρούν τη στάση τους

Όταν δίνω φαγητό στους φτωχούς με λένε άγιο. Όταν ρωτάω γιατί δεν έχουν να φάνε με λένε κομμουνιστή.
Αρχιεπίσκοπος Χέλντερ Καμάρα

Πριν από περίπου ένα χρόνο ο πρώην σύμβουλος του υπουργείου οικονομικών Π. Μουρδουκούτας, αφού εξήγησε στους αναγνώστες του περιοδικού Forbes ότι «η Ελλάδα δεν ανήκε ποτέ στο σοβιετικό μπλοκ» (;) υποστήριζε ότι οι Έλληνες μεγαλο – επιχειρηματίες καλά θα κάνουν να σταματήσουν να πληρώνουν φόρους και να ιδρύσουν κοινωφελή ιδρύματα τα οποία θα αναλάμβαναν φιλανθρωπικές δραστηριότητες.

Μέσα στον παραλογισμό, που διακρίνει αρκετά κείμενα συμβούλων του ΥΠ.ΟΙΚ, το συγκεκριμένο άρθρο στο Forbes αποτελεί ίσως το απόσταγμα της έννοιας της φιλανθρωπίας όπως διαμορφώνεται στο σύγχρονο καπιταλισμό. Η φιλανθρωπία, όπως εξηγούσε και ο Σλαβόι Ζίζεκ δεν είναι πλέον ένα σύμπτωμα των ανισοτήτων που δημιουργεί το οικονομικό σύστημα αλλά ένα πολύτιμο εργαλείο στα χέρια των μεγάλων επιχειρήσεων.

ΤΟ ΚΑΤΑΓΜΑ ΚΑΙ Ο ΓΥΨΟΣ

Toυ ΑΝΔΡΕΑ ΖΑΦΕΙΡΗ

Χθες ήταν το κάταγμα στο, πάντα υψωμένο σε γροθιά, χέρι του Γρηγόρη Καλομοίρη. Προχθές ήταν η σύλληψη του Παύλου Αντωνόπουλου, διότι δεν συνεμορφώθην με τας υποδείξεις της απαγόρευσης. Όταν ένα καθεστώς στέλνει υπερδιπλάσιες αστυνομικές δυνάμεις να ανασχέσουν την τρομοκρατική δράση μερικών δεκάδων διαθέσιμων εκπαιδευτικών, όταν απέναντι στην καθηγήτρια που τραγουδάει το «Αρνιέμαι» αντιπαραθέτει μια ολόκληρη διμοιρία σημαίνει ότι έχει χάσει την ψυχραιμία του. Και η απολεσθείσα ψυχραιμία ενός καθεστώτος είναι ο επιθανάτιος ρόγχος του.

Ποιοι αγόρασαν τα ασφάλιστρα κινδύνου του ΤΤ που σήμερα αξίζουν 27 δισ. δολάρια;

Του Λευτέρη Χαραλαμπόπουλου

Όσοι αγόρασαν τα ασφάλιστρα κινδύνου του Ταχυδρομικού Ταμιευτηρίου μπορεί να κερδίσουν δισεκατομμύρια ευρώ. Το μόνο σίγουρο είναι ότι τεράστια πακέτα με ευρώ, μέσα σε λίγες βδομάδες άλλαξαν χέρια με κερδισμένα κάποια επενδυτικά funds και τους μετόχους τους. Στην ελληνική Βουλή τουλάχιστον πέντε φορές έχει κατατεθεί ερώτηση από βουλευτές διαφορετικών κομμάτων για το ποιοι απέκτησαν τα ασφάλιστρα κινδύνου. Απάντηση δεν δόθηκε ποτέ.

«Με την υπογραφή δεσμευτικής συμφωνίας ολοκληρώθηκε η διαδικασία πώλησης του Νέου Ταχυδρομικού Ταμιευτηρίου (ΝΤΤ) στη Eurobank». Με αυτήν τη λιτή ανακοίνωση, στις 15 Ιουλίου 2013, το Ταμείο Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας (ΤΧΣ), υλοποιώντας τις αποφάσεις της κυβέρνησης στο πλαίσιο του μνημονίου, εκπλήρωσε ένα ακόμα έγκλημα σε βάρος του ελληνικού λαού χαρίζοντας το μέχρι πρότινος υγιέστατο και κερδοφόρο Ταχυδρομικό Ταμιευτήριο στη Eurobank, προκειμένου να καταλήξουν πακέτο, το επόμενο διάστημα στα χέρια κάποιου ιδιώτη επενδυτή.

Ο αόρατος στρατός του ιμάμη

Του Σταύρου Λυγερού ΟΤΑΝ ΤΟ 2012 ο Ερντογάν ολοκλήρωνε μετά από δεκαετή ακήρυχτο πόλεμο τη στρατηγική νίκη του επί της κεμαλικής στρατογραφειοκρατίας φανταζόταν ότι το 2013 θα ήταν η χρονιά της πολιτικής παντοδυναμίας του. Τα γεγονότα, όμως, τον διέψευσαν. Τον περασμένο Μάιο-Ιούνιο βρέθηκε αντιμέτωπος με το κύμα των μαζικών διαδηλώσεων που αμφισβήτησαν την εξουσία του και ανέδειξαν τη διαχωριστική γραμμή ανάμεσα στη «βαθιά Τουρκία» και στη δυτικότροπη Τουρκία που αντιστέκεται στην επιβολή της ισλαμικής ατζέντας των νεοοθωμανών. Ο Ερντογάν κατάφερε να ξεπεράσει εκείνη την κρίση, επειδή ακριβώς συνεχίζει να εκφράζει τις σουνιτικές μάζες της Ανατολίας και, ως εκ τούτου, διατηρεί την εκλογική υπεροχή του. Δεν είναι σίγουρο, όμως, ότι θα τα καταφέρει εξίσου καλά και με τη νέα πολιτική πρόκληση, που αυτή τη φορά προέρχεται από το εσωτερικό του πολιτικού Ισλάμ και ονομάζεται «αδελφότητα Γκιουλέν».

Ποτέ το τέλος δεν βλέπει το τέλος του

Του ΣΤΑΘΗ

Το σύστημα διορθώνει τα λάθη του. Κι εξηγούμαι: όταν το σύστημα, δηλαδή ο κ. Στουρνάρας, δηλαδή οι Σημιτάνθρωποι προωθούσαν στο Ταχυδρομικό Ταμιευτήριο την κυρία Αναστασία Σακελαρίου ρίσκαραν το ενδεχόμενο η τσόζεν αυτή γκόλντεν γούμαν να διαπράξει κάποια λαθάκια και να αρχίσει να αφήνει διάφορα εκατομμυριάκια να διαλέγουν τσέπες. Οντως, τώρα η κυρία Αναστασία Σακελαρίου διώκεται ποινικώς με κίνδυνο το σύστημα να αρχίσει να πληρώνει τα λάθη του, αν! Αν δεν είχε λάβει πρόνοια. Την εξής: όταν η κυρία Σακελαρίου και ο/η κάθε κυρία Σακελαρίου μετετέθη απ’ το σύστημα, δηλαδή τον κ. Στουρνάρα, δηλαδή τον κ. Σαμαρά στο Ταμείο Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας, ώστε από νέα, ισχυρότερη θέση, να ελέγχει την ελεύθερη διακίνηση εκατοντάδων εκατομμυρίων ευρώ προς πάσαν κατεύθυνσιν, ελήφθη η πρόνοια να έχει η κυρία Σακελαρίου.

Όχι πάλι κορόιδα

Του Χριστόφορου Κάσδαγλη

Δεν θέλω να καταγγείλω άλλο αυτό το σύστημα που καταρρέει - το θεωρώ τελειωμένο. Αυτό που θέλω είναι να αναγγείλω πως αν δεν πάρουμε την ευθύνη αυτού που έρχεται -ολόκληρη- θα αποδειχτούμε άξιοι της κακής μας τύχης.

Δεν θέλω σήμερα να γράψω για το σκάνδαλο του Ταχυδρομικού Ταμιευτηρίου. Μπούκωσα, δεν έχει νόημα να γράφεις και να γράφεις για το ίδιο πράγμα, που απλώς επαναλαμβάνεται με διαφορετικά ονόματα και διαφορετικές περιστάσεις αλλά τελικά πρόκειται για το ίδιο φαινόμενο, για ένα ατέλειωτο φαγοπότι μ’ ένα κράτος ξέφραγο αμπέλι και με κάποιους επιτήδειους ιδιώτες που απλώς έχουν τις κατάλληλες διασυνδέσεις στην εξουσία. Με τα ίδια κόλπα και με τον ίδιο κυνισμό. Την ίδια ώρα που θα γράφω εγώ γι’ αυτό, πολλά παράλληλα νέα σκάνδαλα θα εκτυλίσσονται με τον ίδιο περίπου τρόπο ή θα εξυφαίνονται σε τραπεζικά γραφεία, σε μίτινγκ μεγάλων επιχειρήσεων, σε υπουργικά γραφεία ή σε προθαλάμους υπουργικών γραφείων.

Τα πολλά πρόσωπα μιας χρονιάς

Του Παντελή Μπουκάλα

Καθένας με τα μέτρα και με τα σταθμά του. Με τις αξίες και τα κριτήριά του. Τίποτα πιο δύσκολο λοιπόν από το να βρεθεί ένα πρόσωπο που να συμφωνούν όλοι ότι αυτό χαρακτήρισε τη χρονιά που πέρασε. Συμβάσεις είναι βέβαια τα πρωτεία αυτού του τύπου, όπως σύμβαση είναι η ίδια η κατάτμηση του άτμητου χρόνου, που απλώς διευκολύνει τη ζωή μας, εμποδισμένη κατά τα λοιπά από μύρια όσα. Και για τον καθέναν, «Πρόσωπο της Χρονιάς» δεν μπορεί παρά να είναι το πρόσωπο που αγάπησε – ή, αν οι άνεμοι της μοίρας ήταν ενάντιοι, το πρόσωπο που έχασε. Και τίποτε άλλο δεν χωρεί εκεί.

Στρατηγική ήττα του Ερντογάν

του Γιώργου Δελαστίκ

Πάνω από δέκα χρόνια έχουν περάσει από τότε που ο Ρετζίπ Ταγίπ Ερντογάν κυριαρχεί στην πολιτική σκηνή της Τουρκίας. Το ισλαµικό κόµµα του οποίου ηγούνταν, το Κόµµα ∆ικαιοσύνης και Ανάπτυξης (ΑΚΡ), κέρδισε πρώτη φορά τις εκλογές στις 3 Νοεµβρίου 2002 και ο Ερντογάν έγινε πρωθυπουργός στις 14 Μαρτίου 2003. ∆εν είχε περάσει ούτε µία εβδομάδα από την πρωθυπουργοποίησή του, όταν τόλµησε το αδιανόητο: αρνήθηκε να επιτρέψει τη χρησιµοποίηση της Τουρκίας ως βάσης διέλευσης των στρατευµάτων των ΗΠΑ και του ΝΑΤΟ, όταν οι Αµερικανοί εισέβαλαν στο Ιράκ στις 19 Μαρτίου 2003!

Ελλάδα – Ισραήλ: Το ξεπούλημα των έξι ημερών

του Άρη Χατζηστεφάνου

Με όρους που παραπέμπουν σε χώρα υπό κατοχή πραγματοποιούνται οι ισραηλινές «επενδύσεις» στην Ελλάδα

 «Καταλαβαίνω πως ως πολιτικός ένα από τα καθήκοντα σας είναι και οι συλλογή «ψηφαλακίων» [...] αλλά υπάρχουν και όρια κύριε Πρωθυπουργέ» έγραφε ο Ζαν Κοέν, στην ανοιχτή επιστολή του προς τον Α. Σαμαρά, ύστερα από την επίσημη επίσκεψή του στο Ισραήλ.

Αφορμή αποτέλεσε η άρνηση του πρωθυπουργού να φορέσει το περίφημο καπελάκι κιπά, το εβραϊκό σύμβολο της πίστης. «Ως άνθρωπος της πολιτικής επικοινωνίας» συνέχιζε ο πρώην σύμβουλος της οικογένειας Μητσοτάκη και πάλαι ποτέ «άτυπος πρεσβευτής» του Ισραήλ «καταλαβαίνω πως μία φωτό με κιπά δεν θα καθόταν καλά με τους ψηφοφόρους της Χρυσής Αυγής που τόσο θέλετε να προσελκύστε».

Η σπορά του Αλάριχου

  

Του Στάθη

Κάθε μέρα

μιλάμε για το επόμενο χειρότερο που έρχεται να μας συμβεί κι αφομοιώνουμε το προηγούμενο χειρότερο που μας έχει συμβεί.

Τώρα τρέμουμε για τους πλειστηριασμούς που έρχονται και τιςομαδικές απολύσεις, χωνεύοντας τις καταστροφές που μας έχουν ήδη βρει, το 1,5 εκατομμύριο ανέργους, το 1 εκατομμύριο απλήρωτους, τα 914.000 νοικοκυριά που ζουν(;) στο όριο και κάτω απ’ το όριο της φτώχειας - ζέχνει αυτή η ιστορία.